Για την Α.
Θά πενθώ πάντα – μ’ακούς; – γιά σένα,
μόνος, στόν Παράδεισο…
Κάποιες φορές η σκληρή πραγματικότητα έρχεται να σου χτυπήσει βίαια την πόρτα και δεν έχει την ευγένεια να περιμένει να της ανοίξεις, παρά μπαίνει σα σίφουνας μέσα, έτοιμη να ξεθεμελιώσει ακόμα τις πιο σίγουρες βεβαιότητές σου.
Είναι τότε που αισθάνεσαι την κραυγαλέα αδυναμία του ανθρώπου να καθορίσει τη μοίρα του. Τότε που οι τσακωμοί, οι μικρότητες, οι φόβοι και οι εγωισμοί μικραίνουν τόσο πολύ που στο τέλος μεταμορφώνονται σε μια μικρή μαύρη κουκίδα που είναι έτοιμη να χαθεί μέσα στο άπειρο του ουρανού, μέσα στην άβυσσο της θάλασσας.
Το βίωμα των οριακών υπαρξιακών καταστάσεων, όπως η ξαφνική ασθένεια αγαπημένων προσώπων μας γεμίζει αμηχανία και μας φέρνει αντιμέτωπους τον προαιώνιο εχθρό του ανθρώπου, το φόβο του θανάτου. Ακόμα και αν δεχθούμε οτι η ύπαρξή μας δεν είναι παρά μια αναλαμπή φωτός ανάμεσα σε δύο αιωνιότητες σκότους δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση η συμφιλίωσή μας με το ενδεχόμενο του θανάτου.
Χτες το βράδυ έβρεχε ασταμάτητα. Μια βροχή δυνατή και επίμονη, τόσο επίμονη λες κι ήθελε να ποτίσει ακόμα και την ψυχή μου. Το ξημέρωμα μέσα από τα σύννεφα ξεπρόβαλλε ο ήλιος και μαζί με το φρέσκο αέρα άρχισαν να στεγνώνουν τη βρεγμένη γη. Μα εγώ θέλω να στεγνώσουν τα δάκρυα που κύλησαν την ώρα που μου είπες το κακό μαντάτο.
Θα τραγουδήσω κι εγώ τα χρόνια που πέρασαν και θα πενθήσω τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς, εάν είναι αλήθεια…
