This must be the place (2011)
Δεν είναι πρόθεσή μου να παρουσιάσω μία εμπεριστατομένη κριτική στη συγκεκριμένη ταινία. Δεν είμαι σε θέση να το κάνω εξ άλλου. Αυτό που μπορώ να πώ είναι πως αυτή η ταινία με άγγιξε…και με άγγιξε βαθειά.
Ένα έξυπνο σενάριο, το οποίο μετατρέπεται με το μαγικό ραβδί του Πάολο Σορεντίνο (1970) και την αναπάντεχη ερμηνεία του Σον Πεν (1960) σε μια ταινία που ορισμένοι θα μπορούσαν να τη χαρακτηρίσουν ακόμα και αριστουργιματική. Ένας πρώην ροκ σταρ με ιδιορρυθμο τρόπο ντυσίματος και μακιγιάζ που πάσχει από χρόνια κατάθλιψη ζει σχεδόν απομενωμένος κάπου στην Ιρλανδία, όταν η είδηση του θανάτου του πατέρα του, με τον οποίο έχει να μιλήσει πάνω από τριάντα χρόνια, τον αναγκάζει να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη. Εκεί θα ανακαλύψει μέσα απο τα ημερολόγιά του ότι ο πατέρας του είχε αφιερώσεί ολόκληρη τη ζωή του στο κυνήγι ενός αξιωματικού των Ναζί και βασσανιστή του σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, ο οποίος είχε καταφύγει στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά το τέλος του πολέμου. Ο ήρωας της ταινίας αποφασίζει σαν μια ύστατη μορφή συμφιλίωσης με τον πατέρα του, να συνεχίσει το έργο που εκείνος είχε αφήσει ανολοκλήρωτο.
Σίγουρα δεν πρόκειται για μια συμβατική ταινία. Η πρώτη δουλειά του Σορεντίνο στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ταινίας δρόμου (road movie), όπου οι εικόνες που διαδέχονται η μια την άλλη ανταπροκρίνονται στις διακυμάνσεις του ψυχισμού των ηρώων, ταυτόχρονα όμως παραμένει πιστή στην κλασσική θεματική του σκηνοθέτη που δεν είναι άλλη από το υπαρξιακό κενό, την αδυναμία επικοινωνίας και τα αδιέξοδα που δημιουργεί ο απρώσοπος τρόπος ζωής της παγκόσμιας κοινωνίας στο σύγχρονο άνθρωπο. Μια δραματική πλοκή που θα σε κάνει ωστόσο και να γελάσεις, με τη λετπή ειρωνία που είναι διάχυτη σε όλη την ταινία.
- Το πρόβλημα είναι ότι περνάμε πολύ γρήγορα απο την ηλικία που λέμε ”έτσι θα κάνω” στην ηλικία που λέμε “έτσι έγινε”
